Ina dunna veglia raquinta:
da Irmela Brender

Tut va pli plaun ussa. Vi da quai ston ins sa disar. Tut fa dapli fadia: il chaminar, il patratgar, il cuschinar, il mangiar, schizunt il durmir.

La mort s’avischina. Mintgatant sun jau fitg stancla e pens: Quai è bun. Ma mintgatant guard jau sin las vias e las chasas ed ils carstgauns, e lura pens jau, che prest na vegn jau betg pli a vesair tut quai. Quai vegn a restar, ed jau na vegn betg pli ad esser. I dat muments, nua che jau na sai betg chapir quai ed hai gronda tema. Ma i na gida nagut. Jau hai ussa bler temp. Jau poss far chaussas, per las qualas jau n’aveva betg temp pli baud, perquai che jau stueva lavurar, guardar per auters, perquai ch’i deva tant da far. Ussa hai jau temp da leger plaunsieu  in cudesch, da scriver en calma  ina brev, da far urden en mia abitaziun senza far prescha. Jau ma stoss disar ch’igl è bel d’avair bler temp.

Jau na sai betg pli exact, tge ch’è capità avant in’ura u ier. Ma jau sai fitg bain, co ch’igl era da lez temp cura ch’jau era mattatscha. Jau fascheva termagls ed jau scheva – e mia mamma scheva – e mes bab scheva – quai sai jau anc fitg bain. Jau raquintass gugent da quel temp, dentant nagin na vul savair insatge da quai. Mes uffants vegnan e dumondan: «Stas bain?», ed jau respund: «I va bain cun mai», e lura èn els cuntents e van puspè, perquai ch’els han tant da far. Jau n’hai atgnamain nagut da far. Jau hai temp.

Jau sai memia pauc per pudair cussegliar vus. Ma jau sai insatge impurtant: Ina giada vegnis vus ad esser vegls, sco jau ussa. Vus na pudais betg as imaginar quai, ma jau sai quai. Vus na pudais era betg as imaginar ch’jau era ina giada uschè giuvna sco vus. Ma jau sai quai.